Archive for the ‘ნაგავი’ Tag

მკვდრების ტახტის მыსლები და დოდო   Leave a comment

უუუჰ, კაი ხანია არ დამიწერია არაფერი, ასოებს ძლივსღა ვცნობ, მაგრამ არაფერია, ცოტა გაიჭირვეთ და მიმიხვდით სათქმელს. თან, ცოტა არ იყოს, სანერვიულო პერიოდი მქონდა და მეშინოდა, თვალი არ მეცეს თქო. თან აქ, ზეცაში, ცოტა ძნელია ჯადოს მომხსნელის პოვნა და კიდე, საკეტებს რომ ცვლის, იმის პოვნა. თან ჯადოზე, კაცო, გადაგრევენ, გეუბნებიან თეთრი მაგი ვარო და ამ დროს, შააავი შააავი, პელე რომ მონაგონია, ისეთები არიან. თვალებში გიურებენ და გატყუებენ რა.
არა, ერთს კი ვიცნობ, ისეთია, შავი კატა რომ გადაურბენს, თითონ იფურთხება სამჯერ.
დოდო ჰქვია, ჩემი დოდო.

აი, დოდო, კაკ რაზ მარჯვენა ხელით დალეული ყავის ჭიქა ახალი გადატრიალებული მაქვს

მაგარი ქალია, ფოტოსაც დავდებ, ოღონდ ცოტა სხვანაირს, რომ ბევრმა არ იცნოს, ისედაც რიგები აქვს, თან სტავკა პატარა აქვს და ყველაფერს ზუსტად იძახის.
ამასწინათ გადამრია, შორი გზა გიჩანსო. ერთი კი ვიფიქრე, ალბათ, ვარკეთილში დაქალს ავაკითხავ მეთქი, მაგარ ღომს აკეთებს დედამისი, მაგრამ არა, კაცოოო, მთლად ქვეყნის ბოლოში კი არაო და მართალიც აღმოჩნდა, შემთხვევით ჩავაბარე სომხეთში. ეგ სხვა ბაზარია, მერე იყოს … მოკლედ, დოდო მაგარია რა.
თითონ, ტიპიც გენიალურია და მაგ სიტყვაზე გამახსენდა, მაცივრის კრედიტს რომ დავფარავ, მერე აპარატს გამოვიტან, პოლუ–პროფესიონალს რა, და მანამდე ზენიტით დავსდევდი გადასაღებად და სულ მეჩხუბებოდა, არა ვარ ფოტო–გენიალური, გამანებე თავიო.
იმ დღეს კიდე რობერტ პატისონმა დამირეკა, გეხვეწები, კარგ ვიდზე ვარ და შემხვდიო. ისე, რომ იცოდეთ, რობერტი, რობიკო რა, რობერტ სტურუას საპატივსაცემოდ დაარქვეს, ბებიამისი იცნობდა 80–იანებში. მეტს აღარ გავაგრძელებ,რ ამე არ წამომცდეს, მაინც რა …
ოოო, მეზარებოდა, მარა არ მოისვენა, შემხვდი, შემხვდი, შემხვდიო დებილივით იმეორებდა. ჯანდაბას შენი თავი მეთქი, ამოვიცვი ჯინსები, მაიკა, ახლა, რომ არ მოგატყუოთ, დიდად არ ვეპრანჭები, ცოტა მახინჯია თითონ და არ მინდა ჩემს გვერდით დაკომპლექსდეს. ხოდა, ამ დროს დოდომ დამინახა და სად მიტასაობო. აი, ამ ბიჭს უნდა შევხვდე მეთქი, ჩემს ახალ ნოკია N97–ში ფოტო ვანახე და უიმეეე, რა ამპირივით თვალები აქვსო. დიდი ამბავი, ვ დაავიწყდა. ერთხელ ს დაავიწყდა და მთელი კვირა იმას

რობიკო ჩემი ფანჯერბის ქვეშ, და ეს თუ კარგ ვიდზეა, მაშინ მე რაღა ვთქვა?

იძახდა, ტრესულ მდგომარეობაში ვარო.
ნუ, მართლა გენიალური ქალია რა. ყავაში სად ხედავს ხოლმე ქერა ბიჭებს არ ვიცი რა, ახლაც მითხრა, “შენიო” მალე დაგირეკავს და სისულელები არ ელაპარაკოო.
კიდე სხვა ამბებიც არის დოდოზე მოსაყოლი, მარა ყველაფერი ერთად რომ დავწერო, როგორც თითონ იძახის, ინტუიცია ვიში კლასი მაქვსო და რამე არ იგრძნოს, თორე შეპირებულია, ერთ დღესაც გაგძუყნიო და არ ამისრულოს.
ისე, ამასწინათ კი ვნახე ერთი სტრანნი სიზმარი, ვერც თავი გავუგე და ვერც ბოლო, შუაზე აღარ ვამბობ არაფერს.
ვითომ, ბიჭი ვიყავი (ტფუი ეშმაკს და ლუციფერს და ყველა მაგათ) და ვითომ ჩემი თავი გოგო შემიყვარდა … მიხვდით ახლა რამეს? ხოდა, ვერც მე, მარა ფაქტი იყო, ჩემ თავ ბიჭს ჩემი თავი გოგო კაი ხანი არ ვთანხმდებოდი შეხვედრაზე. იმედია არც დავთანხმდი, თორე კარგი არაფერი მოჰყვებოდა ამას.
ეგრევე დოდოსთან გავიქეცი, ეგეც იცის, იანდექსში რომ სონნიკი ჩაწერო, მაგაზე მაგარია დოდო. არიქა, მიშველე, რას ნიშნავს მეთქი. მიყურა, მიყურა და თითი საფეთქელთან დაიტრიალა, შენა მაგრა გაუბერეო. რას უნდა ნიშნავდეს, წადი სანამ არ მახსოვს რაც მითხარი, წყალს მოუყევიო. რავი, კი მოვუყევი და ….
ხოდა, ასეა რა. თუ რამე მიჭირს, დოდოსთან გავრბივარ, ბევრი რამ მასწავლა, მაგალითად: თეთრი ფერი სიზმარში სიჩქარეს ნიშნავსო, პოდკოვა (ნალი ავიწყდება ხოლმე) უდაჩასო (წარმატებაც ავიწყდება ხოლმე), ხახვის ჭრისას დანა ძმარში დაასველეო, ლილოში რო წახვიდე, 4 ნომერი მარშუტკა გაწყობსო, ყოფილებს არ აჰყვეო, ყველა კაცი ნაგავიაო … მოკლედ რა, ცხოვრებას მასწავლის დოდო.
რამდენიმე რჩევას მეც დაგიწერთ, გამოგადგებათ:
“გაზს თუ აუწევ, არ გეგონოს უფრო მალე შეიწვება კვერცხიო”…
“შავი შარვალი თუ დაგჭირდა, ციგნებში ნახეო”…
“ძილის წინ რასტვორიმი კოფე არ დალიო, პიზდეცო”.
“ღამე არ მოგავო, გაუთხოვარი დარჩებიო”… <–– ჯანდაბა, უფრო ადრე ვერ მასწავლა?!
"რაბოტუ დაი, დენგი სამი პრიდუტო" …
"ბევრი სწავლისგან მამაშენივით გარეკავო" …
რავი, გამოსადეგი თუ რამე ნახეთ, გამოიყენეთ, გადამოწმებულია დოდოს მიერ.
ახლა უნდა გავიდე, მკვდრების ტახტზე ვეწევით ხოლმე. მე და დოდო წამოვგორდებით საღამოს და მანდ მოდის კარგი მისლებიო იძახის. მაგ ტახტს კიდე იმიტომ ჰქვია მკვდრების, რომ თუ ვინმეს ფეხი აუცდა აქ ამოსასვლელად და მოკვდა, ჩერეზ მაგ ტახტით ხდება რა, მანდ ასვენებენ ხოლმე. მე და დოდოც გავიშოტებით ხოლმე, და თუ გაუნძრევლად ვწევართ, მართლა ვერ გაარჩევთ ცოცხლები ვართ თუ მკვდრები.
უიმეე, რეებს არის რომ ვწერ, არ ამისრულდეს, ქალმა მეორე მაგისტრატურაში ჩავაბარე ერევანში და ჯანდაბას, მერე მაგაზეც დავწერ.

%d bloggers like this: